RAJAMAILLE

Czyli kraniec Karelii Południowej. W stronę Karelii Północnej. Na granicy z Savo. Obok Rosji.      

Dlatego spróbujcie zrozumieć.

Parikkalskie dziewuchy zjadały sieje z Simpele. Czy niektóre z nich wciąż tuczą się w jeziorze? A może zamieniają się w łososie z Ładogi, jakimi czartami z Hiitolanjoki bywają? Dlaczego w starej piosence śpiewano: „Saari to wyspa, choć wyspą nie jest”? Jeśli zawędrujesz do Uuk’niemi, uwierzysz, że łoś rozrośnie się do rozmiarów bizona? I co to za diabeł, ten lew z Ruokolahti? Czy w Rautjärvi wyciągają żelazo z wody i zanoszą je też na granicę, gdy tam bez sensu bawią się w wojnę? A skąd idziesz, hej, dokąd zmierzasz?

Odwieczny region przygraniczny, z jego radościami i przekleństwami, serdecznie Cię wita! 

Naród, który widział zachód i wschód, wojny i spokój, wzlot i upadek wsi, nie zraża się tutaj byle czym, lecz pyta niezwykłego gościa o więcej, niż zwykły turysta ma czas lub śmie odpowiedzieć.

Albo nic nie mówi. 

Jesz tradycyjne potrawy i pizzę. Podziwiasz piękną przyrodę karelską znad Ładogi i przymykasz oczy na wykarczowane polany. Doświadczasz gościnnego przyjęcia i zerkasz przez ramię na drogę ucieczki.

U nas na nocleg zatrzymasz się od kwatery po nocleg w domu, a nawet bardziej luksusowo. Jest tu wiele do zrobienia, choć więcej do nierobienia. Wakacje rodzinne, podróż służbowa, romantyczny weekend – wszystko to daje powód do rozmów. Reszta to historia. A kiedy Karelczyk zaprasza do siebie, nie należy tego brać dosłownie. 

Obszar, gdzie nadal możesz doświadczyć natury i społeczności jak miejscowi. Ale możesz też wyjechać. 

Niech żyje ta mała różnica! 

Wszystko to – a dla odważnych nawet więcej…

Parikkala, Rautjärvi, Ruokolahti. Z sąsiadami. 

           RAJAMAILLA.             

Upieczcie kukko albo pieróg!